In bijna elke huurovereenkomst voor bedrijfsruimte zijn de algemene bepalingen van de ROZ van toepassing. Daarin staat een beding dat de aansprakelijkheid van de verhuurder voor gebreken beperkt. Maar wat is zo'n beding waard als er na jaren een ernstig gebrek opduikt? Het gerechtshof Amsterdam boog zich op 10 mei 2022 over die vraag (ECLI:NL:GHAMS:2022:1401). In dit artikel bespreek ik die uitspraak en wat u als verhuurder daaruit kunt meenemen.
Wat speelde er?
Een bedrijf had een bedrijfspand laten bouwen, het daarna verkocht en het in 2007 direct teruggehuurd van de koper. In 2015 werd het pand doorverkocht aan een nieuwe eigenaar, die daarmee verhuurder werd. Vanaf 2016 bleek dat onder een deel van de vloer slakken zaten die water opnamen. Daardoor kwam de vloer op verschillende plekken omhoog.
De huurder vorderde onder meer herstel, huurprijsvermindering en vergoeding van schade, waaronder verhuiskosten tijdens het herstel. De verhuurder beriep zich op de artikelen 11.5 en 11.6 van de algemene bepalingen: geen aansprakelijkheid voor schade door gebreken en geen huurprijsvermindering. Bovendien vorderde de verhuurder dat de huurder zou meewerken aan het herstel.
Juridisch kader
Een gebrek is volgens artikel 7:204 BW een staat of eigenschap van het gehuurde waardoor de huurder niet het genot heeft dat hij mocht verwachten. De huurder heeft dan in beginsel recht op herstel, huurprijsvermindering (artikel 7:207 BW) en schadevergoeding (artikel 7:208 BW).
Partijen mogen daarvan afwijken. Er geldt echter één belangrijke grens. Artikel 7:209 BW bepaalt:
"Van de artikelen 206, leden 1 en 2, 207 en 208 kan niet ten nadele van de huurder worden afgeweken voor zover het gaat om gebreken die de verhuurder bij het aangaan van de overeenkomst kende of had behoren te kennen."
Kortgezegd: de exoneratie werkt alleen voor gebreken die de verhuurder bij het sluiten van de huur niet kende en ook niet had moeten kennen.
Het oordeel van het hof
De huurder stelde dat de vloer al omhoog kwam toen de nieuwe eigenaar het pand in 2015 kocht. Het hof vond dat niet van belang. De nieuwe eigenaar is namelijk slechts in de rechten en verplichtingen van de vorige verhuurder getreden. Bepalend is dus wat de oorspronkelijke verhuurder wist bij het aangaan van de huur op 1 februari 2007.
Vaststaat dat het probleem met de slakken pas in 2016 bekend werd. Volgens de huurder had een professionele verhuurder het gebrek wel moeten ontdekken door monsters van de vloer te laten nemen. Het hof volgde dat niet. Er was in 2007 geen aanleiding voor zo'n onderzoek en het is in het professionele vastgoedbeheer ook niet gebruikelijk. Daar komt bij dat de huurder het pand zelf had laten bouwen. De huurder wist dus eerder hoe er was gebouwd dan de verhuurder.
Het gevolg: de verhuurder mocht zich op beide exoneraties beroepen. Er was wel een gebrek, en de verhuurder moest dat herstellen. De huurder kreeg echter geen huurprijsvermindering en geen schadevergoeding. Ook mocht de huurder zijn medewerking aan het herstel niet afhankelijk maken van vergoeding van zijn verhuiskosten. Een beroep op de aansprakelijkheid voor opstallen (artikel 6:174 BW) strandde eveneens.
Wat betekent dit voor u?
Voor verhuurders is dit een geruststellende uitspraak. Daarnaast laat zij een paar praktische punten zien:
- Kennis bij aanvang. Of de exoneratie werkt, hangt af van wat u wist of had moeten weten bij het sluiten van de huurovereenkomst. Leg dus vast wat u bij aanvang wist, bijvoorbeeld in een opleveringsrapport.
- Koop van een verhuurd pand. Koopt u een verhuurd pand, dan stapt u in de positie van de vorige verhuurder. Diens kennis bij het aangaan van de huur is bepalend, niet die van u bij de koop.
- Herstelplicht blijft. De exoneratie neemt de plicht om gebreken te herstellen niet weg. Moet u daarvoor ingrijpend renoveren, lees dan ook renovatie en opzegging van bedrijfsruimte. Wel kunt u medewerking van de huurder aan het herstel vorderen.
- Sale-and-leaseback. Heeft de huurder het pand zelf gebouwd of ontwikkeld, dan ligt het minder voor de hand dat u als verhuurder van een verborgen gebrek had moeten weten.
Een voorbeeld ter verduidelijking
Stel: u koopt in 2026 een verhuurd bedrijfspand. De huurovereenkomst is in 2018 gesloten met de vorige eigenaar, met toepassing van de ROZ-bepalingen. Een jaar na uw aankoop blijkt dat het dak al jaren lekt op een plek die bij een eerdere inspectie al was gesignaleerd. De huurder vordert huurprijsvermindering en schadevergoeding voor bedorven voorraad.
Of u zich op de exoneratie kunt beroepen, hangt dan af van de vraag wat de vorige eigenaar in 2018 wist of had moeten weten. Blijkt uit het inspectierapport dat het lek toen al bekend was, dan kunt u zich volgens artikel 7:209 BW niet op het beding beroepen. U bent dan aansprakelijk, ook al wist u er zelf bij de koop niets van. Dat risico regelt u dus in de koopovereenkomst, bijvoorbeeld met een garantie van de verkoper over bekende gebreken. Vraag daarnaast bij de aankoop alle inspectierapporten en correspondentie met huurders over gebreken op.
Conclusie
De ROZ-exoneratie beschermt de verhuurder tegen claims over gebreken die bij het aangaan van de huur onbekend waren. Een professionele verhuurder hoeft niet zonder aanleiding de vloer te laten onderzoeken. Enige voorzichtigheid is toch vereist: wist u van het gebrek, of had u ervan moeten weten, dan biedt het beding geen bescherming. Mijns inziens loont het daarom om bij aanvang van de huur de staat van het pand goed vast te leggen.
Vragen?
Beroept uw huurder zich op een gebrek aan uw bedrijfspand? Neem dan vrijblijvend contact met mij op. Ik denk graag met u mee!
Huurt of verhuurt u een winkel, horecazaak of kantoor? Lees meer over onze aanpak als advocaat huurrecht bedrijfsruimte.