Indexatie en voorschotten energie: waar gaat het mis voor de verhuurder?

Geschreven door Stijn van der Linde
13 augustus 2026 · 5 minuten leestijd

Op 8 augustus 2024 heeft de kantonrechter in Eindhoven uitspraak gedaan in een zaak die voor veel particuliere verhuurders herkenbaar zal zijn (ECLI:NL:RBOBR:2024:6817). Een verhuurder van een gemeubileerde vrijesectorwoning had jarenlang de huur niet geïndexeerd en ook geen afrekening van de energiekosten gestuurd. Toen hij dat alsnog wilde rechtzetten, ging het mis. Welke fouten zijn er gemaakt, en hoe voorkomt u die? In dit artikel bespreek ik de uitspraak.

Wat speelde er?

De huurder huurde sinds 2011 een gestoffeerde en gemeubileerde woning voor een kale huur van € 725 per maand. Daarnaast betaalde hij onder meer een vast bedrag van € 85 per maand voor gas, water en elektriciteit. Volgens de huurovereenkomst 'kon' de huur jaarlijks worden aangepast, met een verwijzing naar de algemene bepalingen.

Eind 2021 kondigde de verhuurder voor het eerst een indexatie aan, berekend over alle jaren vanaf 2012. De huurder betaalde vanaf januari 2022 onder protest een hogere huur. Verder had hij via WhatsApp ingestemd met twee verhogingen van het bedrag voor energie: € 15 per maand vanaf 2020 en nog eens € 38 per maand vanaf december 2021. De huurder vorderde alles terug. De verhuurder vorderde op zijn beurt achterstallige indexatie en een afrekening van de werkelijke energiekosten vanaf 2014.

Indexatie: geen grondslag

De kantonrechter oordeelde dat de huurovereenkomst geen automatische indexatie bevatte. Het woord 'kan' betekent dat de verhuurder de indexatie vooraf moet aankondigen. Dat had hij tot eind 2021 niet gedaan.

Voor de indexatie vanaf 2022 verwees de verhuurder naar de formule in de algemene bepalingen. Die bepalingen waren echter niet aan de huurder ter hand gesteld. In de huurovereenkomst stond zelfs een regel waar de huurder voor ontvangst had moeten tekenen, maar die handtekening ontbrak. De huurder mocht de algemene bepalingen daarom vernietigen (artikel 6:233 onder b en 6:234 BW). Er bleef dus geen grondslag over voor de indexatie. De verhuurder moest € 3.359,80 terugbetalen en de kale huur bleef € 725.

Voorschot energie: afspraak is afspraak

Bij de energiekosten kreeg de verhuurder wel gelijk. Volgens artikel 7:261 lid 1 BW mag de verhuurder het voorschot voor nutsvoorzieningen met een individuele meter alleen in bepaalde gevallen verhogen, 'tenzij na het ingaan van de huur anders is overeengekomen'. De huurder had in de WhatsApp-berichten duidelijk ingestemd met beide verhogingen. Dat waren dus geldige afspraken.

De huurder stelde nog dat hij was misleid. De verhuurder had namelijk geschreven dat stijgende energiekosten 'volgens het huurcontract' voor rekening van de huurder kwamen, terwijl dat er niet stond. Het beroep op dwaling slaagde niet. De huurder had de huurovereenkomst zelf en had dat kunnen nagaan.

Afrekening achteraf: te laat

De verhuurder wilde vervolgens alsnog de werkelijke energiekosten vanaf 2014 afrekenen. Ook dat lukte niet. Volgens artikel 7:259 BW moet de verhuurder jaarlijks een overzicht van de kosten verstrekken. De kantonrechter wees er, met verwijzing naar Hoge Raad 24 april 2020, op dat de werkelijke kosten bepalend zijn, ook in de vrije sector. De verhuurder had echter nooit een jaaroverzicht gestuurd en pas eind 2019 laten weten dat de kosten hoger waren. De huurder mocht er daarom op vertrouwen dat de verhuurder over eerdere jaren niets meer zou vorderen. Er was sprake van rechtsverwerking.

Rekenvoorbeeld

Hoe kwam de kantonrechter op € 3.359,80? Vanaf januari 2022 betaalde de huurder € 843,58 kale huur in plaats van € 725, dus € 118,58 per maand te veel. Over achttien maanden is dat € 2.134,44. Vanaf juli 2023 betaalde hij € 878,17, dus € 153,17 per maand te veel. Over acht maanden tot en met februari 2024 is dat € 1.225,36. Samen € 3.359,80. Daarbij komt dat de verhuurder zijn eigen vordering op achterstallige indexatie vanaf 2012 niet kon verrekenen, omdat hij helemaal niet mocht indexeren.

Voor een verhuurder met één woning is dit een vervelende tegenvaller. Voor een verhuurder met tientallen woningen en hetzelfde standaardcontract kan het om aanzienlijke bedragen gaan. Een fout in het standaardcontract werkt immers in alle huurovereenkomsten door.

Lessen voor de verhuurder

Deze uitspraak laat zien dat kleine slordigheden bij het opstellen en uitvoeren van een huurovereenkomst na jaren veel geld kunnen kosten. Voor verhuurders met meerdere woningen raad ik het volgende aan:

  1. Formuleer de indexatie automatisch. Schrijf in de huurovereenkomst zelf dat de huur jaarlijks wordt aangepast, op welke datum en volgens welke maatstaf. Zie ook ons artikel over een indexatieclausule op maat.
  2. Laat ontvangst van de algemene bepalingen tekenen. Zorg dat u kunt bewijzen dat u de algemene bepalingen vóór of bij het sluiten van de huur hebt verstrekt.
  3. Stuur ieder jaar een overzicht. Verstrek binnen zes maanden na afloop van het kalenderjaar een overzicht van de servicekosten en de kosten voor nutsvoorzieningen. Daarmee voorkomt u rechtsverwerking. Een informatieblad voor de huurder helpt om de afspraken over servicekosten vast te leggen.
  4. Leg afspraken schriftelijk vast. Een afspraak via WhatsApp is geldig, maar zorg dat uit de berichten duidelijk blijkt dat de huurder instemt.

Conclusie

De verhuurder in deze zaak verloor op de indexatie en op de afrekening, maar won op de verhoging van het voorschot. Het verschil zat steeds in de vraag of er een duidelijke afspraak lag. Mijns inziens is dat ook de les: wat niet goed is vastgelegd, kunt u achteraf niet meer rechtzetten. Controleer dus uw standaardcontract en uw administratie, liefst voordat de huurder dat doet.

Vragen?

Wilt u uw huurovereenkomsten of uw jaarlijkse afrekening laten controleren? Neem dan vrijblijvend contact met mij op. Ik denk graag met u mee!

LiebregtsLeistra

Waar kunnen we u mee helpen?

Contact